Planeta 7thGuard

Śledzimy ciekawe blogi techniczne.
Dowiedz się więcej »

Obserwujemy te blogi:

RSS Planety: RSS 2.0, RSS 1.0
Lista blogow: FOAF, OPML
Ostatnia aktualizacja: 02/09/2010 04:16 PM

Zgłoś bloga: planeta (na) 7thguard.net

Zbuttonuj się: button planety 7thguard

01/09/2010

Mariusz Mazur

On reducing complexity

There's one part of my work that really fascinates me on a downright artistic level. It's the sense of excitement I experience each time it occurs to me that my coworker managed to create a system which, at the same time, feels both intuitively correct and as simple as possible. Whenever I'm tasked with modifying such a system, it's always satisfying to remind myself that I do not really have to think much about how to actually perform the necessary changes, since I can instantaneously figure out the couple of places where the edits should occur. And most of the times, I'm right -- the parts of the code I need to change or extend are where I think they should be, and in the shape I expect them to be. If the code lacks some functionality (and it rarely does), that's not a cause for alarm -- when coding, my predecessor had only his particular set of requirements in mind, so he left some parts of the system in a non-flexible state. Now it is my job to add this flexibility, so that the system can encompass the new functionality. I always get a feeling of satisfaction whenever I manage to add new features while increasing the complexity of the whole system by only a minuscule amount.

Granted, both me and Jacek come from more or less the same background -- Linux/FLOSS in general and PLD in particular, and the product we're working on is partially PLD-derived, so a lot of what I've just described actually amounts to figuring out how to integrate new functionality (often in the form of new applications) into a custom-built limited-purpose Linux distribution. And that's something which has very few obvious ways to do it right and a lot of ways to do it very wrong. On top of that, the (brilliant in its intended simplicity) Unix philosophy of separating systems into small discrete applications with clearly defined interfaces is ever present in our job.

However, the true reason for all of the flowery language from the first paragraph is not just that I know how to use RPM proficiently and am such a very happy camper for it. Actually, it's because the very same qualities I try to attain professionally, in particular being able to reduce the complexity of systems to their most simple and beautiful (see, more flowery language) form, managed to heavily skew my general world view. I actually look at the world I live in, or, to be more precise, at the society and its various constructs, in much the same way as I look at my work. In the XXI century, the age of globalisation and interconnectedness, complexity lurks everywhere and each time I encounter it, I have the strong urge to try and reduce it. To attain true simplicity in its most functional form.

I do know of at least one other complex system of written rules designed to govern interactions with the real world, other than computer source code. It's the legal system. I know for a fact that the number of both the national and international laws that govern even my mid-sized country, is increasing by the hour. Without any signs of reversing the trend.

And blindly increasing complexity is not progress, but a certain path to a catastrophe. For example, each time I come across the statement, that ignorance of law does not excuse the offender, I'm reminded of the sheer absurdity of it. In a western society it's physically not possible for a human to navigate reality with the full knowledge of all the rules and regulations that he might or might not be breaking at any given time. For a potentially eye-opening presentation of how many pitfalls await citizens in a legal system, I strongly suggest viewing the first part of this talk (it's based on the U.S. legal system).

I'm of the opinion that each individual, considering how different our experiences might be, has the potential to give a unique and at least partially useful solution to any problem he has given serious thought to. Having said that, I also believe that people rooted in the "IT mindset" might (just might), on average, have more insight to offer than most, solely due to the nature of our profession. The more ambitious of us try to learn new ways of approaching and solving problems on a regular basis. The very core of our job is to create tools that enable people to take control of the enormous complexity found in the world. One can't send probes to Mars with just pen and paper. Or run a nation's electricity grid. Or its banking system. Or any one of the many millions of extremely complex tasks. Computers and their software are a necessity.

As often is the case in life, I unfortunately have no idea what to do with this knowledge. Yes, the legal system is very complex and yes, if performed correctly, its simplification might be beneficial to society. Also, it's true that IT deals with handling complex problems and has, over the years, developed tools and methodologies for that very purpose. However, my actual understanding of even my own country's legislative process is extremely limited, so I have no real idea how to even try to approach the problem. I do, for example, think that it would be extremely cool to have all of Poland's laws be developed using a central SVN-like repository, I do not however know how to (a) solve such a problem on a technical level and (b) make politicians adopt such a system, once it is ready.

I have tried to write a system that would extract the legislative data from the current sources, figure out which is the next version of which and then present a mercurial repository out of it, but failed miserably. Even trying to compile a list of sources proved to be too daunting a task. Extracting meaningful data (projects of new law) out of those sources would require writing unique code for each source and would be very hit or miss. PDFs are meant for printing, not extracting text from.

Unfortunately I apparently do not possess the sheer will power of an RMS (or an Eben Moglen for that matter), in order to perform such a feat on my own. Instead, I'm kind of hoping that a leader will emerge with a clear vision and the skills necessary to make that vision a reality.

In the past year I have "toured" parts of the NGO landscape of Warsaw and I can't say anything bad about it. Motivated people trying to change reality by doing the things they think are important. However, I can't say that I've met anyone with a clear vision of how to achieve far-reaching fundamental changes, accompanied by the skills and motivation required to focus purely on realizing that vision, without getting distracted by "lesser" goals.

I'm still young and optimistic however. Sooner or later someone like that will emerge and I'll find him. I'm really hoping for sooner, though :)

P.S. Thanks to riddle and Jubal for proof reading. Unfortunately my grasp of the English language is not sufficient for me to be able to express my thoughts in a manner as simple, as I would like.

Piotr Waglowski

O otwieraniu modeli prawa

"Technologie cyfrowe otworzyły wrota kultury i teraz dróg komunikacji jest więcej. Twórcy amatorscy mogą konkurować z profesjonalnymi. Nowe rodzaje aktywności, jak sampling, remiks czy mash-up, rozwinęły się na dużą skalę. W tej sytuacji stare regulacje tracą skuteczność. Dlatego prawem autorskim zainteresowali się artyści, myśliciele, nawet piraci."

Karol Zalewski

Ciało niewolnika należy do pana, ale jego duch jest wolny

Przyszło mi żyć w miejscu, gdzie ponad 50% ceny paliwa stanowią podatki, a składka na ubezpieczenie emerytalne jest obowiązkowa bez żadnej gwarancji na to, że dożyję do emerytury. W miejscu, gdzie w imię bezpieczeństwa próbuje się ograniczać wolność nawet w zakresie dysponowania własnym ciałem i umysłem.

Odnoszę wrażenie, że nieliczne osoby związane z kryptografią i informatyką (chociażby twórcy Tora, Freenetu, czy też GNUnetu) więcej uczyniły dla utrzymania naszej wolności w ciągu ostatnich kilku lat, niż rzesze polityków w ciągu kilkudziesięciu. Biorąc powyższe pod uwagę dobrowolnie rezygnuję z czynnego i biernego prawa wyborczego jednocześnie przyjmując edukację oraz tworzenie nowych metod i narzędzi jako jedyne formy zmiany otaczającej mnie rzeczywistości.

31/08/2010

Paweł Tkaczyk

Blog Day 2010

Blog Day to akcja, w której 31 sierpnia promujemy warte przeczytania blogi. Oto zatem moje trzy grosze:

Po co Ci strategia social media?

Komunikacja marketingowa określana mianem social media ma bardzo niską barierę wejścia – każdy osobnik wyposażony w komputer i internet może założyć konto na Facebooku czy Twitterze i publikować. I spora grupa ludzi właśnie tak robi. Jeśli zaznaczasz swoją obecność online tylko dla siebie, nie ma w tym nic złego. Gorzej, jeśli w społecznościach zaczynasz reprezentować firmę (nawet swoją). Źle prowadzona polityka komunikacyjna nie tylko nie przyniesie Ci korzyści. Może mieć zgubny wpływ na Twoją reputację, a to bardzo ciężko odwrócić. Aby upewnić się, że wszystkie elementy są na właściwym miejscu, potrzebna Ci strategia obecności w social media.

Co tak naprawdę może pójść źle?

Zaraz – myślisz pewnie – na Facebooku publikują miliony ludzi, którzy nie mają żadnej strategii, nie przechodzili żadnego treningu, co może pójść źle? Cóż, w przypadku firmy czy osoby publicznej, całkiem sporo. Okazuje się, że jest różnica w publicznym odbiorze tego, co wolno przeciętnemu Kowalskiemu, a tym, co wolno w social media osobie publicznej czy firmie.

Co wolno wojewodzie…

Przykład? Spore zainteresowanie mediów wzbudziło zdjęcie wakacyjne posła Girzyńskiego umieszczone na Facebooku. Zdjęcie skądinąd zupełnie przyzwoite, na prywatnych profilach są ich miliony. Ale na profilu posła fotografia „z gołą klatą” (zresztą, nawet niewidoczną w pełni) wzbudziła spore zamieszanie. Tak samo jest z kasowaniem komentarzy – Kowalski może sobie na to pozwolić, jest to częsta praktyka reagowania na krytykę w prywatnych profilach. Firma kasująca niepochlebne komentarze popełnia już grzech ciężki, jest za to piętnowana.

Przeładowanie informacjami

Informacje publikowane w social media powinny się składać na „obecność” – formę przyciągnięcia i utrzymania uwagi odbiorców. Uwagi, którą odbiorcy ci oddają dobrowolnie, za darmo, ale którą w każdej chwili mogą skierować w inne miejsce. Nachalna reklama, brak korzyści z obserwowania danej osoby, firmy czy marki czy nawet zbyt częste angażowanie uwagi – to wszystko może doprowadzić do „przeładowania informacją”, a w efekcie do utraty potencjalnego zaangażowanego odbiorcy.

Kolejny problem to mnogość kanałów dotarcia do potencjalnego odbiorcy. Twitter, Facebook, Blip, LinkedIn, GoldenLine i mnóstwo innych – niektórzy konsumenci śledzą Twoją firmę na wszystkich tych serwisach, inni tylko na niektórych, a jeszcze inni tylko na jednym. Jak zaplanować komunikację, aby nie wpaść w powtórzenia, ale z drugiej strony, by nie wysyłać jedynie fragmentów informacji do niektórych?

Brak kontroli i śledzenia

Kiedy wypuszczasz komunikat w społeczność, przestajesz mieć jakąkolwiek kontrolę nad tym, co się z nim dalej będzie działo. Użytkownicy mogą go przekazywać dalej, komentować, „przerzucać” do innych społeczności… Mogą też tworzyć własne komunikaty dotyczące Twojej marki, na które musisz szybko reagować. Kryzys, jak pokazuje przypadek Netsle, może urosnąć do monstrualnych rozmiarów w ciągu weekendu. Tylko dlatego, że nikt nie odważył się zareagować.

Zajmowanie się bzdurami

To mój ulubiony problem. Firma, która decyduje się zaangażować w social media nie analizuje tak naprawdę, które aktywności są opłacalne, produktywne, po prostu robi to „bo trzeba”. Efekt? Cały dział „siedzi na Facebooku”, firma przeznacza pieniądze na aplikację, a nic z tego tak naprawdę nie wynika. A co najlepsze, nikt nie jest za ten brak wyników odpowiedzialny.

Co powinno się znaleźć w strategii social media?

Skoro już wiesz, że social media to nie jest lekarstwo na wszystkie Twoje problemy i wiesz, że tu także można bez sensu wyrzucić pieniądze, zastanówmy się, co powinno się znaleźć w podstawowej choćby strategii obecności w social media. Kilka punktów, które musisz rozważyć:

Do kogo mówisz? I gdzie mówisz?

Nie musisz mieć strony na Facebooku tylko dlatego, że „wszyscy mają”. Twoja społeczność może być gdzie indziej, znajdź ich. A kiedy już znajdziesz, dostosuj się do ich zwyczajów. Ostatnią rzeczą, jakiej chcą Twoi odbiorcy, jest konieczność założenia konta w kolejnej społecznościówce tylko dla Twojej marki. Aż tak ich nie obchodzisz. Ustal też priorytety. To, że Twoi odbiorcy mają konta rozproszone po różnych serwisach nie oznacza, że Twoja firma musi być obecna na każdym z nich.

Daj użytkownikom wybór kanału (lub kanałów), za pomocą których chcą Cię słyszeć. Sami sobie dadzą radę. Nie uszczęśliwiaj ich na siłę.

Kto decyduje o kształcie komunikacji?

Odpowiedź prawidłowa to nie to, czego się spodziewasz. Decyduje społeczność. A strategia Twoich ludzi powinna brzmieć „reaguj tak, żeby było dobrze”. Szybkość reakcji jest często kluczową sprawą, więc nie ma mowy o przedzieraniu się przez dyrektorów i prezesów w celu uzyskania zgody na wysłanie odpowiedzi. To samo dotyczy uzyskania zgody od działu prawnego. Ustal na początku ogólne reguły i „płyń z prądem”. Tego nie da się zaplanować.

Kolejny problem to duplikujące się odpowiedzi. Jeśli w firmie za social media odpowiada więcej, niż jedna osoba, odpowiedzialność powinna być rozłożona wzdłuż społeczności – np. w wydawnictwie książkowym Janek odpowiada za społeczność zorganizowaną wokół autora A (niezależnie od tego, czy to Facebook, Twitter czy Blip), Jola za społeczność wokół autora B i tak dalej. Tym sposobem Janek i Jola łączą siły tylko wtedy, kiedy ich społeczności się spotykają.

Gdzie jest źródło?

Komunikacja w social media bardzo szybko ulega rozproszeniu, fragmentuje się. Użytkownicy przekazują informację dalej, dodając własny komentarz, który może wypaczać znaczenie. Dlatego każda informacja „wypuszczona” w społeczności powinna mieć wiarygodne źródło, w którym można sprawdzić pierwotną treść czy intencje nadawców. Czy jest to strona biura prasowego firmy, oficjalny fan page na Facebooku czy konto na Twitterze – ważne, by Twoje społeczności dokładnie wiedziały, dokąd się udać w razie wątpliwości.

Strategia obecności w social media to swego rodzaju lista punktów, które musisz sprawdzić, aby upewnić się, że nic się nie posypie. Uczenie się na błędach innych bardzo pomaga przy tworzeniu takiej listy. Mam nadzieję, że ten artykuł też choć trochę Ci pomógł. Jeśli masz dodatkowe pytania, napisz je w komentarzach.

30/08/2010

Piotr Waglowski

Jakie społeczeństwo informacyjne, czyli konsultacje w sprawie (nie)dostępności kultury

Zastanawiałem się ostatnio, czy trudno jest stworzyć modę na udział w europejskich konsultacjach społecznych na temat projektowanych zmian prawnych. Jedna z tez, którą usłyszałem przy okazji, brzmiała, że chyba trudno, ponieważ ludzie nie wierzą, że mają jakikolwiek wpływ na zmiany przepisów. Z takimi konsultacjami trzeba też uważać. Na przykład wyobrażam sobie sytuację, w której ktoś sformułuje pytanie: OK, rozumiemy, że nie chcesz oddać nawet drobnej części swojego majątku na rzecz finansowania publicznego dostępu do dóbr kultury, ale jeśli miałbyś oddać, to byłoby to a) 95% majątku, b) 90% majątku, c) 80% majątku. Wyobrażam sobie, że jeśli ktoś zdecydowałby się na wzięcie udziału w ankiecie, to odpowiedź na tak sformułowane pytanie byłaby obowiązkowa. Jaki można by wyciągnąć wniosek z analizy odpowiedzi? 100% respondentów skłonnych byłoby pewnie oddać 80% swojego majątku na wskazany cel. Taka technika przygotowywania pytań w ankietach może oczywiście działać w drugą stronę i - jak się wydaje - posłużono się nią w konsultacjach Komisji Europejskiej na temat dostępu do dóbr kultury w domenie publicznej. Czy jesteście za tym, by w sytuacji, gdy prywatne środki będą zaangażowane w digitalizację dzieł będących już w domenie publicznej, dostęp do takich dzieł był ograniczony ze względu na ekonomiczne interesy digitalizujących te dzieła partnerów prywatnych?

29/08/2010

Paweł Tkaczyk

Sprzedawanie wody w czasie deszczu, czyli o silnej marce

Wyobraź sobie deszczowy dzień w mieście. Woda leje się z nieba strumieniami, ale zakupy trzeba zrobić. Parkujesz zatem na mokrym parkingu przed supermarketem, w strugach deszczu łapiesz wózek, wbiegasz do środka. Chwila na „ogarnięcie się” i zaczynasz zakupy. Jest lato, więc artykułem pierwszej potrzeby w domu jest… woda.

Chwileczkę, woda? Ta sama woda, która leje się z nieba strumieniami zupełnie za darmo? A Ty za nią płacisz? Gdybyś powiedział coś takiego 150 lat temu, zostałbyś wyśmiany. Słowem-kluczem jest tu „ta sama woda”. Dlaczego płacisz za wodę w butelce? Bo w Twojej głowie to nie jest ta sama woda, która leci z kranu albo z nieba. Odpowiada za to marka właśnie.

Nie zamierzam tu udowadniać, przewagi wody z kranu czy wody z butelki, każdy ma swoją opinię, bardziej zainteresowanych odsyłam do badań. Skupmy się na tym, że silna marka oznacza w głowie coś zupełnie innego od całej reszty, choćby produkt był podobny. Klocki lego to przecież plastikowe klocki, prawda? Tylko z pomysłem i dobrym marketingiem. Pieluszki Pampers stały się synonimem całej kategorii produktów, ale to przecież pieluszki dla dzieci. Lalka Barbie to plastikowa lalka. A jednak za każdy z tych produktów płacimy więcej (czasem nawet – jak w przypadku wody – wielokrotnie więcej), niż za produkt podobny, ale bez marki.

Firmy, które zgłaszają się do nas z prośbą o stworzenie silnej marki dla swojego produktu lub usługi, bardzo często doskonale wiedzą, jakie silne marki są ich konkurencją. Natomiast nie dostrzegają, co ci konkurenci robią (czasem wbrew zdrowemu rozsądkowi), aby markę uczynić silną. Oto zatem kilka rad, jak Twój produkt uczynić silną marką.

Marka to korzyść dla Konsumenta. Musi być zrozumiała.

Konsumenci kupują produkt, ponieważ mają pewne potrzeby do zaspokojenia. Jeśli mówisz o tych potrzebach, a nie o produkcie, kreujesz silną markę. Porównaj dwa teksty: „Nasza pasta zawiera fluoristat” i „Nasza pasta wybiela Twoje zęby”. Jeden jest o produkcie, drugi o korzyściach. A jednak nadal wielu producentów skupia się na tym, co produkują, zamiast na tym, co Klient będzie z tego miał.

Korzyść powinna być widoczna (białe zęby są świetnym przykładem), ale uwaga: Konsument może po prostu zapytać „Dlaczego miałbym tego potrzebować?” Poważnie, po co mi białe zęby? Biel nie jest oznaką zdrowia, czytałem o amazońskich plemionach, które mają najzdrowsze zęby na świecie – jest to wynik diety, a nie ich mycia. Problem w tym, że dieta ta pozostawia na zdrowych zębach… zielony osad. Zielone zęby to zdrowe zęby? Producenci past na pewno mają teraz dreszcze… Tu właśnie wkracza marketing. Wmówienie ludziom, że białe zęby to sukces towarzyski, oznaka statusu społecznego – słowem: powiązanie korzyści z produktu z korzyściami w realnym świecie, korzyściami uniwersalnymi. A Twój produkt? W jaki sposób zmienia życie?

Należy też pamiętać, że ten sam produkt może oferować różne korzyści różnym odbiorcom. Niektórzy kupują samochody dla liczby koni, inni dla lat gwarancji. Upewnij się, że wiesz, czego chcą Twoi Konsumenci. I powiedz im, że to masz.

Marka to wybór. Musi mieć wrogów.

Wybierając Twoją markę Konsumenci głosują portfelami przeciwko wszystkim innym, którym nie udało się ich przekonać. Głosują też za wartościami, które reprezentujesz, a przeciw tym reprezentowanym przez konkurentów. Kiedy płacisz 300 PLN za zestaw LEGO, nie płacisz za plastik w środku (jest wart najwyżej kilka złotych). Płacisz m.in. za pewność, że klocki na pewno będą do siebie pasować i nie są produkowane w Chinach.

Ludzie kupujący organiczną żywność „przepłacają” za pomidora nie dlatego, że smakuje lepiej, ale dlatego, że nie był posypywany sztucznymi nawozami. Cały ruch fair trade opiera się na tym, czym ten handel nie jest. Zdefiniuj zatem dokładnie, kim jesteś, nie zapominając potem określić, równie dokładnie, czym nie jesteś. Czego na pewno nie zrobisz? Kto jest Twoim wrogiem? Marka bez tego nie będzie pełna.

Marka to zaangażowanie. Musisz mieć coś dla każdego.

Konsumenci nie od razu są „całym sercem” fanami danej marki. Czasem chcą się przekonać do niej, ryzykując jak najmniej. Pierwsza lalka Barbie dla córki to na pewno nie będzie lalka w zestawie z domem, samochodem, Kenem i kolekcją ciuchów. Będzie to tania, pojedyncza laleczka. Potem można do niej dokupić kucyka, samochód, dom, ubrania… Marka buduje zaangażowanie.

Uświadom sobie zatem, że są ludzie, którzy żyją Twoją marką, kupują wszystkie produkty, są Twoimi fanami, a nawet prowadzą fankluby. Miej coś dla nich – wiadomości z pierwszej ręki, nieoficjalne informacje, możliwość szybszego zakupu… Ale są też ludzie, których Twoja marka nic nie obchodzi, kupują lalkę jako prezent dla siostrzenicy. Dla nich też trzeba coś mieć. I dla wszystkich pomiędzy, którzy stopniowo dają się wciągnąć w to, co sobą reprezentujesz.

Marka to klub. Musi wykluczać.

Ten punkt wiąże się pośrednio z punktem „marka to wybór”. Jeśli to, co sobą reprezentujesz, jest jasno określone, nie wszyscy będą się z Tobą zgadzać. To świetnie. Gdyby Twoja marka była dla wszystkich, byłaby miałka i nudna, tak jak obraz George’a Washingtona w towarzystwie rodziny (szczerze polecam ten artykuł). Emocje, także te negatywne, są jak najbardziej na miejscu. Równie na miejscu jest powiedzenie niektórym Klientom „wypchaj się”. To właśnie mówi lalka Barbie rodzicom, którzy twierdzą, że kult ciała nie powinien stać na pierwszym miejscu. „Zróbcie trochę otyłą Barbie, moje dziecko będzie się lepiej czuć” „Wypchaj się.”

Produkt o ograniczonej dostępności jest bardziej pożądany. Ograniczenie terytorialne, cena, limitowana seria – to wszystko sposoby na budowanie marki, które się sprawdzają. A Ty? Sprzedajesz wszystko i każdemu?

To jest komentarz do prezentacji, którą dałem 28 sierpnia 2010 podczas targów „Moje dziecko” na warszawskim Torwarze.

Karol Zalewski

Miniblog: Czarny humor

28/08/2010

Piotr Waglowski

Chyba doszło do ugody między Rockie Nolan a Reserved

Zastanawiałem się, jak się zakończyła sprawa Reserved i wykorzystanych bez zgody Amerykanki Rockie Nolan zdjęć na produkowanych przez Reserved koszulkach. Okazuje się, że polska spółka giełdowa oraz młoda Amerykanka kilka tygodni temu zawarli ugodę. Szczegółów nie znamy. Podobno jednym z jej elementów miało być opublikowanie przez dziewczynę komentarza w serwisie Facebook. Taki komentarz się ukazał kilka dni temu.

Karol Zalewski

Trzeba siać, siać, siać...

O Wielcy Przedwieczni! Ależ ja byłem nierozsądny pisząc o tym, jak należy walczyć z handlem narkotykami. Czy dostęp do wiedzy rozwiązuje problem handlu? Oczywiście, że nie. Na całe szczęście młodzi Niemcy pokazali nam, jak należy to robić. Bierzemy nasiona konopi indyjskich, a następnie... Siejemy! Wszędzie, gdzie się tylko da. Trawniki, ogródki, tereny przy torach, pola itp. Niekoniecznie przy pomocy balonów. I niech nawet tylko część z nich wykiełkuje i wyrośnie. Wyobrażacie sobie, jaki by to miałoby wpływ na władze, prawo oraz na ludzi, którzy zarabiają na sprzedaży marihuany?

Tylko skąd wziąć kilka kilogramów nasion konopi bez wydawania na to całego majątku?

Adam Dziura

Brak stojaków, a remont rynku w Gliwicach. Mejle w dłoń!

W Gliwicach remontują Rynek oraz kilka okolicznych ulic. Zapytałem się czy zamierzają tam postawić stojaki - dostałem odpowiedź.

A mnie ciekawi czy trudno jest wprowadzić zmiany jeszcze przed oddaniem rynku do użytku... Bo to, że ktoś wpadł na pomysł remontu rynku bez stojaków zakrawa na jakiś żart... Pomoże ktoś przekonać UM Gliwice do stojaków? Może macie jakiś kontakt z radnymi albo wystarczy list na bpr@um.gliwice.pl. Pomożecie? Jeszcze nie położyli nawierzchni, więc warto im pomarudzić. Studenci Politechniki! Do dzieła! Podobnie można marudzić innym miastom.

Tylko pamiętajcie o stojakach w kształcie odwróconej litery U (takich do których można przypiąć ramę a nie tylko koło). Taki stojak lub taki. Bo najczęściej miasta idą po łebkach i stawiają stojaki tylko do przypięcia koła. A one są złe: bo można koło odkręcić i zabrać rower. No i często koła wyginają